Nieuws

Vooreerst zou ik willen zeggen dat mijn communicatieve vaardigheden nauwelijks het spreken waard zijn. Dialogen tijdens mijn dagtaak houden maar al te vaak niet veel meer in dan replieken verzinnen op dooddoeners als: ‘Tes drek hjil wad anders é’. Wat je zegt vrouwmens, denk ik dan bij mezelf. Van iets anders is hier in mijn geval bitter weinig sprake. Heelder dagen op mijn knieën rondsjeezen om fucking lamellen tegen de grond te sodemieteren. Lamellen gemaakt van bomen die, godbetert, in levende toestand honderd keer meer nut hadden dan waar ze nu voor dienen. En dat terwijl ontbossing zowat het meest onderschatte euvel van onze moderne samenleving is. De kop opstekende schuldgevoelens in de kiem smoren is voor mij dan ook dagelijkse kost. Een gewetenloze klootzak ben ik nog niet, maar vol goede moed timmer ik verder aan mijn eigen pad der verderf. Een nobel streven als je het mij vraagt.
Alfred Bernhard Nobel; één van de weinige uitwassen van het menselijk ras wiens familienaam het wist te schoppen tot bijvoeglijk naamwoord. Alsook uitvinder van het alom geprezen, en tegelijkertijd verguisde dynamiet. Dingen doen ontploffen die daar uit zichzelf weinig neiging toe vertonen, de natte droom van ieder zichzelf respecterend separatist. Ontploffen; iets wat tweederde van de wereldbevolking voor mijn part ogenblikkelijk mag bewerkstelligen. Want van het immens aantal dingen die mij slag om slinger irriteren spant de mensheid ongetwijfeld de kroon. Wat mij naadloos bij een ander zootje randdebielen brengt: de van Saksen-Coburgs. Even intrigerend als hemeltergend. Ze hebben het IQ van een komkommer, kweken gelijk konijnen op het hoogtepunt van hun fertiliteit en kosten handen vol geld. En tóch worden ze bij ieder publiek aantreden toegejuicht door een horde schijnbaar hersendode schlemielen die onze driekleur rondzwaaien alsof hun leven ervan afhangt. Begrijpe wie kan.
Gelukkig is er temidden deze doffe ellende de lacune van het edele balspel genoemd naar het lichaamsdeel waar het voornamelijk mee gespeeld wordt (al wie hier aan handbal zat te denken mag nu drie rondjes rond het veld gaan lopen). Voetbal, een harmonieus samengaan van uiteenlopende talenten wiens complementariteit geen grenzen kent. Of dat zou het toch moeten zijn. In het geval van D2D is het eerder een symbiose van entiteiten die amper uitstaans met elkaar hebben maar door een wrede speling van het lot samen in één ploeg zijn beland. Kortom, iets waar reality-tv-makers dezer dagen een vette kluif aan hebben. Het mooie van de zaak is dat we ondanks onze botsende karakters een soort verstandhouding hebben weten op te bouwen die stilaan zijn vruchten begint af te werpen. Zonder te klinken als die nichten van Soccer Art zou ik met enige voorzichtigheid zelfs durven stellen dat er muziek zit in onze huidige formatie. De eens zo alomtegenwoordige zware verliespartijen blijven uit en menig topper wist dit seizoen slechts in het slotkwartier het verschil te maken. Desgevallend kun je concluderen dat we ons in een ‘opwaartse spiraal’ bevinden. Nu leert de geschiedenis ons dat opwaartse spiralen nogal verraderlijk uit de hoek kunnen komen, vraag maar aan pakweg de heren Lernout en Hauspie. Zijn die daar even glorieus van hun wolk gedonderd. Daarom ben ik van mening dat we niet prudent genoeg te werk kunnen gaan. Voorzichtigheid is boven alles nog altijd de moeder van de porseleinwinkel.